cookie instellingen

Deze website gebruikt cookies om instellingen te onthouden. Hoe wij hier mee omgaan kunt u lezen in onze cookieverklaring. Lees verder

Ik ga akkoord

Marina (54) "Ik kan alleen kindermaten aan"

Een tijdje geleden kreeg ik een mail van een Belgische lezeres van mijn E-zine.

Ze gaf aan dat er zo veel te lezen is over afvallen en overgewicht en dat er zo weinig aandacht is voor ondergewicht en dat je daar ook veel problemen mee kan hebben. En daarin heeft ze natuurlijk gelijk. Ik heb haar direct teruggemaild met het verzoek haar verhaal te vertellen en te delen met de lezers van mijn E-zine. Daar had ik een aantal beweegredenen voor:

-     - omdat te dun zijn je net zo onzeker over jezelf kan maken dan te dik zijn

-     -  het Equili gezond gewicht programma niet alleen voor afvallen is, maar ook voor aankomen

-     -  een tegenwicht bieden tegen het beeld dat de media schept; hoe dunner hoe mooier/beter

-     - meer aandacht voor het onderwerp ondergewicht

Het verhaal:

Groot, klein, dik of dun, wees trots op jezelf!

Véél dingen krijgen we mee met onze genen, daar tegenover staat dat de hobbelige kasseien op een levenspad tegelijkertijd ons leven en ons lichaamsorganisme serieus in de war kunnen sturen.

Als baby was ik eerder mollig. Tegen mijn 12de was ik een bonenstaak, dus moesten lange broeken liefst van al mijn smalle benen verstoppen. Op school was ik een stille leerling, weinig zelfverzekerd. Na de schoolbanken werd ik ondernemend en ging altijd op zoek naar een passende oplossing, al liggen die niet altijd voor het grijpen. Perfectionisme is een eigenschap die niet altijd zijn vruchten afwerpt, integendeel. Maar we worden nu éénmaal geboren met bepaalde eigenschappen, punt!

Mijn ondergewicht bleef mij jarenlang parten spelen ook al waren er ook periodes dat ik er minder of geen last van had:

*Mijn zwangerschap o.a. op mijn 23ste,waar ik 12kg bijkwam en hoopte dat er enkele kilootjes bleven plakken, maar dat was van korte duur.

*Een echtscheiding, na bijna 25jaar huwelijk, bracht een rustperiode in mijn leven. Op 1jaar tijd kwam ik 10kg bij, de kilo’s die ik altijd al had gewild. Ik zat goed in mijn vel…eindelijk!

Een nieuwe relatie 2 jaar later bracht al vrij snel aanslepende kopzorgen met zich mee. Kopzorgen, voortspruitende uit een communicatieprobleem uit het vorig leven van mijn nieuwe en huidige partner. Tussen communiceren en praten ligt een wereld van verschil, en dat geeft meer dan eens geschillen. Ernstige geschillen als mensen die je al jarenlang kent je voor voldongen feiten zetten en er enkel wordt gehandeld maar totaal niet wordt gepraat.

Mijn huidige partner kreeg daardoor een hartprobleem, met 2 hartoperaties als gevolg. Terwijl ontfermde ik mij over van alles en nog wat, want niks was mij teveel. Ik kon nog steeds bij manier van spreken ‘bergen verzetten’…mijn gewicht ging daar mettertijd meer en meer onder lijden.

Ondertussen besef ik nu dat ik mijn lichaam (en geest) zodanig overbelast had dat het letterlijk en figuurlijk schreeuwde om hulp. Hulp die in onze huidige maatschappij achter elke hoek schuilgaat, maar geen daadwerkelijke hulp of zelfs geen luisterend oor biedt als het echt misloopt.

Een verkeerde medische behandeling leidde ertoe dat ik op 3weken tijd spieratrofie kreeg (leeglopen v.d spieren). De arts in kwestie distantieerde zich volledig. Achteraf vernam ik dat hij zelfs niet bevoegd/geschoold was om bepaalde behandelingen uit te voeren. Ik werd door verkeerde medicatie, op 3 weken tijd een hulpeloos wrak, één hoop ellende dat zich met véél moeite binnenshuis nog enkel met krukken kon verplaatsen. De Belgische arts in kwestie praktiseert nog steeds en met woekertarieven.

Bovenop die problemen kwam ik kort daarop via een allergietest te weten dat ik allergisch ben voor de metalen in mijn tandkronen. In samengang met een aantal amalgaamvullingen zorgde dit voor een metaalbelasting met als gevolg, symptomen van door elkaar lopende auto-immuun problemen. Mijn lichaam valt zichzelf aan…

De ervaring met bepaalde artsen is op dat moment zodanig slecht, dat ik elke medicatie voorgoed de vuilbak heb in gekieperd. Die medicatie zorgde namelijk voor telkens weer een ander gezondheidsprobleem, te vergelijken met een lopend vuur. De medische wereld is tot véél in staat maar kan ook véél onheil aanrichten, in de meeste gevallen blijf je als patiënt (zeker in België) gewoon in de kou staan. Geen duidelijke diagnose=uitsluiting van het sociaal vangnet...zo heb ik het ervaren. Je blijft dan moedeloos, ontgoocheld maar vooral kwaad achter met een gezondheid die totaal niet meer meewil. Je roeit dan verplicht met de riemen die je nog hebt en dat is vooral doorzetting , niet opgeven, er blijven in geloven want gezondheid is met geen geld van de wereld te koop.

Momenteel, en na de volledige sanering van alle metalen in mijn mond, tevens na een lange herstelperiode, gaat het de goede kant op. Sinds enkele maanden ben ik opnieuw parttime aan het werk, en een nieuwe richting ingeslagen, de zorgsector. Na 35 jaar lang administratief werk te hebben verricht zorg ik nu bij mensen thuis voor hun huishoudelijke klussen die ze zelf niet meer aankunnen (koken, wassen, strijken, poetsen).

Verplicht ben ik bepaalde dingen gaan loslaten andere ga je dan weer koesteren. Ik koester vooral mijn partner en de weinige mensen die tijd namen om te luisteren en hulp boden waar ze konden.

Mijn ondergewicht, is nu éénmaal wat het is. Door alles wat op mijn weg kwam heb ik geleerd dat je op een bepaald moment trots moet zijn op jezelf hoe hoog of hoe laag je ook op de carrièreladder staat, vooral trots op het doorzetten, vooral trots dat je er nog bent…

Niettegenstaande de soms frivole modellen, is het dikwijls verplicht snuffelen tussen de kindermaten. Maar dat neem ik er ondertussen graag bij.

Hopelijk bereik ik met mijn verhaal andere mensen met ondergewicht en hun eigen verhaal. Ik geef iedereen de raad praat erover met mensen die je vertrouwt en blijf jezelf vooral graag zien!

Marina (54jaar)

Op school volg je eerst de lessen en dan krijg je een test, in het leven krijg je eerst een test en dan volgen de lessen (gelezen via dagelijkse gedachte).

                                 Vorig artikel        Volgend artikel