cookie instellingen

Deze website gebruikt cookies om instellingen te onthouden. Hoe wij hier mee omgaan kunt u lezen in onze cookieverklaring. Lees verder

Ik ga akkoord

Wat ik leerde door in een oude valkuil te trappen.

Mijn vakantie zit er alweer op. Afgelopen maandag alweer aan de slag geweest met de eerste coachcliënten. De mail is weer bij en nu is het tijd voor een nieuw Hartverblindend bericht.

Mijn partner en ik kiezen ervoor om voor de grote drukte van de zomervakantie onze vakantie te boeken. Naast de prijs, die toch een stuk lager ligt, is het dan ook nog niet te warm en te druk.
Nou ja, vorig jaar hadden we ook in juni vakantie en zaten we in Duitsland met 35 graden en meer. Het was net die week dat het overal in Europa tropisch warm was.

Maar terug naar dit jaar. Heerlijk weer, 20-23 graden, en droog. We zaten in hét wandelgebied van Luxemburg. En dat hebben we dan ook flink gedaan. Wandelkaart mee om wijs te worden uit de vele routes die zijn uitgezet daar.

Dat wandelen vinden we leuk. We zijn dan geen fanatiekelingen, die tientalle kilometers afleggen, of meedoen met de Vierdaagse. Nu zou ik er qua weer deze dagen ook niet aan moeten denken. Maar zo op vakantie in een mooi land gaan we graag een aardig stukje op pad.

En dan gaan de stevige schoenen aan. Een dun jasje mee (voor de zekerheid), rugzakje met water en een banaan of mueslireep. Meestal gaan we of de ochtend of de middag lopen en hoeven we over lunch niet na te denken onder de wandeltocht.

Tot die ene dag; de dag dat ik weer in een oude valkuil liep.
We hadden besloten om op tijd te gaan wandelen, want die dag zou het wat warmer worden dan de dagen ervoor en we wilden ‘s middags niet in de zon lopen. Maar ja, we hebben vakantie en dan doen we het ook graag rustig aan. Dus we waren wel op tijd wakker en we deden wat langer over het ontbijt. Ik had nog een mooi boek dat bijna uit was, en dat “moest” dan ook NU uit. Kortom het was al snel later dan de bedoeling was.

Maar geen probleem; de wandeling die wie in gedachten hadden kwam langs een dorpje en daar konden we dan mooi lunchen. En toen al kreeg ik een waarschuwing van een stemmetje in mijn hoofd “ja, maar het is wel een heel klein dorpje, straks is er geen winkel of restaurant”. En omdat het al later was dan gepland, en omdat ik het “mijn schuld” vond, want mijn boek moest uit, heb ik het stemmetje genegeerd en heb ik geen moeite gedaan om brood te smeren en mee te nemen.
Nou, ik vroeg nog wel aan mijn partner “zullen we wat te eten meenemen”, maar die stond al klaar en zei dat we onderweg wel lunchten. Nog even snel 2 bananen in de rugzak en huppakee, lopen.

Nou hadden we een kaart en er stonden duidelijke bordjes, maar op één of andere manier zijn we voorbij het punt gegaan waar we de lange route wilde inkorten door over te gaan op een andere route. Ja, je snapt het al, we liepen veel langer dan we hadden bedacht. De bananen waren al lang op en ook het water ging hard.

Het dorp was nog lang niet in zicht, en ik had hartstikke honger. Op de achtergrond begon een migraine te sluimeren omdat ik zuiniger met het water moest gaan doen. Ik begon wat te mopperen en te zuchten en steunen 

Eindelijk kwamen we bij het dorpje. Inmiddels was het 14:00 uur en ik had alleen een ontbijt op om 8:00 uur en een banaan. En ja hoor. Nergens een restaurant of winkel te zien. Nog meer gemopper en gezucht en gesteun. En ik begon mijn partner de schuld te geven. Toen zei hij “je had toch zelf brood of zo mee kunnen nemen, ook al hoef ik dat niet, of duidelijker zeggen dat je perse die andere kant op had willen gaan omdat daar een camping was waar waarschijnlijk ook wat te eten te krijgen was”.

En net voordat ik boos wilde reageren met “ja, maar jij had ineens haast om te gaan”, werd de valkuil in alle heftigheid duidelijk. Ik had dit aan mezelf te danken. Ik had naar het waarschuwende stemmetje ( lees intuïtie) moeten luisteren en tijd moeten nemen om eten te maken om mee te nemen. Maar wat had ik gedaan? Zo de valkuil in: Ik had een eigen scenario bedacht over planning wandeling, lummeltijd (boek lezen) en gedachten van mijn partner.

Voor mij werd ineens zo duidelijk dat ik nog meer hardop mag denken, nooit meer mijn intuïtie moet negeren (en altijd zorgen voor een noodrantsoen ).

Hoe liep het verhaal af? ( Anders blijf jij misschien allerlei scenario’s bedenken.) We zijn uiteindelijk ongeveer om 16:30 uur terug op de camping gekomen. Gelukkig hadden we makkelijk en snel te bereiden eten voor die dag en konden dus snel aan een maaltijd beginnen zonder alles wat los en vast zat naar binnen te proppen omdat ik zo'n honger had.

Het lopen ging na het inzicht van de valkuil een heel stuk makkelijker. Op één of andere manier bracht het een soort lichtheid in mij, waardoor het lichamelijk nog wel zwaar was (honger, hoofdpijn, dorst, moe en warm), maar geestelijk kon ik het prima aan.

Al met al is het in die oude valkuil lopen niet zo leuk natuurlijk, maar het heeft me ook iets heel moois opgeleverd. Weer even een heel duidelijk voelbaar “bewijs” hoeveel kracht je gedachtes hebben. En dat ik deze ervaring mee kan nemen in mijn werk. Waar ik zoveel vrouwen spreek die zich door gedachtes laten leiden in een richting waar ze helemaal niet heen willen. Dat ik ze kan laten ervaren wat er gebeurd als je die gedachtes niet meer geloofd.

                                                            Vorig artikel        Volgend artikel